Yetmiyor

Ve yine karanlık.
Evimde yine sessizlik.
Yaşadığım yerden,
       yattığım yataktan,
             hatta aldığım nefesten memnun değilim.
Memnun değilim koltuğumdan,
      ya da o koltukta yudumladığım
            bu yıllanmış şarabımdan.
Memnun değilim gün doğumlarından...
                                           güneşin batışından...

Yetmiyor.
Bütün bu kargaşa,
        bütün bu çaba
                yetmiyor!
Bir şeyler eksik!
Nazım'ın da dediği gibi
Şarabımızı verebilmek için üzüm gibi ezildik!
Yetmiyor.
Bir şeyler eksik.
Yaşıyorum, varım,
       ama tatmin etmiyor bu dava
Dostlarım var hayatımda
      ama yetmiyor,
            yine yalnızız.
Ailem damarlarımda,
       ama yetmiyor,
            dağılmışız.
Yetmiyor başarılarım
Yetmiyor mücadelem
Kaçasım var nicedir uzaklara
Herkesten, her şeyden uzakta
      kendim ile barışabilmek istiyorum.
Yetmiyor cesaretim
Korkuyorum terkedeceklerimden
      korkuyorum bilinmezlikten.
Yetmiyor sevdiklerim,
      yetmiyor sevenler.
Sırlar ile kapanmış sonsuzluğumda
Kaçıp kurtulacağım bir son yok
Yetmiyor ölüm.
Yetmiyor yaşamak.
Araftayım.
Yetmiyor karanlıkta yüreğim geleceği aydınlatmaya
Ne gidip savaşmaya,
      Ne de kalıp aldanmaya

Başlamadan Biten

Büyü söndü,
       şarkı bitti.
Kurtuluyorum senden.
Yıllar geçmeden,
      sözler verilmeden
            bir aşk yaşanmadan daha
Planlar çizilmeden
            seviler vahşileşmeden
                      sevenler kaybetmeden
Kurtuluyorum ben uzun soluklu bu sondan

Varsın şüpheler olsun hikayemin noktalı devamlarında
Varsın ünlemlerim eksik kalsın.
Bir ruh taşıdım ben yatağıma
Ve uzandım başucumda
                            açtım avuçlarımı ellerimde ruhumla
                                                                            sundum sana.
Varsın başlamadan bitsin bu dua şimdi bu yatak odasında
Varsın vahşice kurtulalım birbirimize hissettiğimiz tutkulardan
Ayrılalım şu bahşedip de ruhumu reddettiğin alın yazımızdan