Beş Kardeşin Hikayesi

Biz beş kardeştik en başında
En küçüğümüzü daha ana rahminde kaybettik
Sonraki ağlayamadı diye bir türlü
Sessiz sessiz küvesinde öldü
Kalan üçümüz de bunun acısıyla
Ağlaya ağlaya başladık hayata
Selim Metin ve Ben,
Yaşayacağız diye söz verdik birbirimize
Derken sabah ağardı
Ve metin aşık oldu
Genç ve heycanlıydı.
Başkası ile yaşamak uğruna
Başladı tekrar ağlamaya
Ve durduramayınca bu sefer ağlamayı
21'inde kendini boğaza attı
Şimdi görünmese de boğazda, morgda ya da mezarında
21 senelik anılarda yaşar.
Selim her hafta gitti Metin'in mezarına.
Arkasından gitmeli miyim diye düşündü hep
Ama o cesareti bulamadı kendinde
Vazgeçti düşüncesinden sarıldı hayatına
İki çocuk babası Selim 35'inde
İşte bu düşünce ile yattı yatağına
Fakat ne yazıkki kalkamadı sabaha
Adına beyin kanaması dediler de alındım
Keza aklından başkası kalmamıştı adamda...
Bugün ben,
Beyin mi, kalp mi yoksa kader mi bilmem
Ama olmayacağını bile bile
Hep ilk kardeşime özenirim
Bu yüzdendir belki de
Asla rüya görmemem.

Su Gidişe Artık Bir Dur De Be Darwin!

Kendi kendime düşünüp,
Insanın maymundan bir farkı olmalı diyorum.
Hep beraber düşünüyoruz da,
Vazgeçiyorum.

Yağmur

Gözlerinden akarken ben,
Bir kelebek düştü kardelenden
Bir şimşek çaktı göklerde
Kırmızı levhalar oynadı yerinden
Bir yağmur bastırdı yalnız tepelere.

Gözlerinden akarken ben,
"sensizlige hazırım" dediler damla damla anılar
Görünmeden kaydı tüm yıldızlar
Yeni bir macera başladı dudaklarda
Yokluğunda varlıgına hitaben

Gözlerinden akarken ben,
Sanki hic sarsılmamış gibi sarsıldı bu vucut
Hic ağlamamış gibi agladı
Sanki hic dokunmamış gibi dokundu
Yeni filizlenmis aşklara

Ve gözlerinden akarken ben,
Ben değilmişim o gözlere bakabilen
Gözlerinde yokken anladım
Gözlerinden akarken ben.

Bizi Bu Dogum Gunleri Oldurecek

Bugun dogdugum gun.
Bir cizgi daha at tahtaya
Ne sen tebesiri sucla,
       ne tebesir tahtayi suclasin
             ne de gozlerin gecmisi.
Bin bela yasadim omrumde dersin
Ama bu cizgiler bitirdi beni

Gündoğan

Sen ve ben sevgilim,
ikimiz de farkli diyarlarda
ayni gunesin dogusunu hissediyoruz.

Geceleri,
Parlak isiklar,
      sert doven notalar
             ve yalnizligin verdigi karin agrilari.

Geceleri,
Zebaniler sicak,
               diri,
               ve gebe.
Bir kelebek gibi yani
      bir tarla sicanindan ote.

Sen ve ben sevgilim,
kurtuluyoruz duvarlardan.
Sen ve ben
yoklugu yasayarak
            varligi hissediyoruz.
Gormeden,
      tatmadan
            dokunmadan seviyoruz.

Sen ve ben,
Ayni gecenin karanligina
      ayni sarki ile yumuyoruz gozlerimizi
Ve sen,
     zevk ve sefa icinde
Ben,
      zevk ve sefa derdinde
Gundogumunu mehtaba dokerek,
Farkli diyarlarda
Ayni gunesin dogusunu seyrediyoruz.

Tirat

Adalet arama hayattan.

Adalet sensin.

Her şey eline verilmiş

Gözü kara bir gidensin.

Kainat;
      uçsuz bucaksız bir boşluk,

            sonsuzluk içinde sonsuzluk yani

Tapındıgımız yıldızlar ufak, ufacık.

Insanin gelişim ikindisi bile

       en aydınlık günahlardan karanlık.

Dünyanın adetidir ki;

      bazıları sevilir,
            bazıları üzülür

Ama mavi kubbenin köleleri

Asla affetmez kendini sevmeyenleri.

Bir garip yanılgısıdır bu dünyevi hayatın

Sevmek,
      sevilmek meselesi gibi 

Yanıltsada geçmişi önce

Göstermez kara kuyruklu tiz sesini.

Insanların;
      anı yaşamak gibi temiz ve saf bir yalanı

Bütün bu yanılgıyı ortaya koyar

Çünkü bu köleler mutluluğa aldanırlar.
Bir hatalar zemzemesinden

      "Insanlık" deyip kaçıp kurtulurlar

Gözünü karartıp yaşamaya atlayanlarsa

Çakılacakları bu denizde yüzmeyi bilmezler

Ölüm sadece bir sondur

          Ve hiç bir son hiç
                                hiç bir gerçeği bitirmez.

Hayat;
      geleceği sevmez;

            yaşatmaz bilineni.

Karanlıkta var olmak, 

      bir gün aydınlığın geleceğini işaret etmez

İnsan bunu bilsede inceden inceden

Sözler ve düşünceler kifayetsiz kalır,

Hayat birden tertemiz tenini acıtır.

Yorgun, sessiz ve biçimsiz kalırsın

Ağlatır uyanılmayan sabahlara.

Yani hayat;
      geleceği sevmez. 

Sevenleri sever sadece!

Çünkü yokluk da varlık kadar vardır

Ve insan;
      bu iki münasebetsiz olgunun karanlığında yaşayan,

              ve aydınlığın, ve geleceğin parıltısını göremeden,
Umuduna sarılan bir mahlukattır.