Yol

İçimdeki ağırlık
                 damarlarımda.
Sırtımdan yayılıyor tüm vücuduma
Doğruyu ve yanlışı seçmek zor!
Bir sorumluluk gibi bu,
      bir hata.

Içimdeki ağırlık,
sorguladıkça ağırlaşıyor
                               acıtıyor canımı.
Sanki dalga geçermiş gibi fark etmemem
sanki ayıpmış gibi gözlerimi kapamak
aldatıyor günahların en büyüğüne.

Ayrılık olmaz diyorum.
Ayrılıklar acıtıyor.
Ölum desen, o da bir ayrılık
      vazgeçiyorum.
Neşe mi keder mi o bile belli değil
Sevgi değil ama hissediyorum
Ellerimde bu acı
Bir pişmanlıktan çok,
bir hata!

Öyle kaybolmuşum ki karanlıkta,
öyle yorgunum, öyle bitkinim ki anlatamam.
Anlatmaların anlayacakları yok!
Kollarımdan tutup çeken bu şeytan değil.
Kaybetmenin mutluluğuna inanmışım
Bu ne günah ne de haram
Doğru bir yolda yanlışlarla karşılaşmışım
Şimdi gelsen de anlatamam.

Bir bağımlılık gibi yalnızlık damalarımda,
Yapışmış!
Varlığını bilip de öğrenmemek gibi.
Küvözde bir bebeğin yaşamayı seçmesi,
Ya da sıcak bir çorba gibi sonbaharda
beni kendi gecikmiş sonuma hazırlıyor.

Yapraklar dökülüyor ormanımda
Ağaçların kesilmiş bedenleri yerlerde
Bir rüzgar var yüzüme esen,
                                  bir meltem!
Biliyorum ölüm de, zaman da ilaç değil bu bedenlere
ama bu meltem denize işaret.
Yürü be oğlum,
yol da bir cevaptır,
ha gayret!

Senden Sonra

Içimde bir duvar var.
Hislerimin dışa vurumuna engel.
Sözcükler kaybolmuş mazideki anılarımda
        gözlerim hala ıslak.

Bir şarkıyı çalar İstanbul martılarla.
Ne sen duyarsın,
        ne de ben.
Dans edip durur insanlar
Gizlenmeye gerek dahi duymadan.
Bir ben bakarım camdan yapayalnız:
dans etmeyi bilirim ama,
dans etmeyi sevmem.

Gizlenmeye gerek yok aşktan.
Ölüm gibi ensemizde nasılsa
Istemesek de ansızın,
ruhumuzu ayırır bedenimizden
       sarar kefene,
çıkarır sözde O'na.

Ama ben sevgilim,
                           seni her duyduğumda,
                                      her gördüğümde,
                                                     yani her yaşadığımda,
verilmiş eski sözleri hatırlarım.
Ve sana söylenmiş her söz,
birer tuğla olur senden sonra duvarda.
O duvar ki içimde
hislerimin dışa vurumuna engel.

Yavşak

Vazgeçiyorum senden.
Neden diye sorma da
etrafına bak.

Vazgeçiyorum senden.
Hangi gelişmende mutluluk var?
Hangi başlangıcın bitmeyecek?
Hayır, sorun bende de değil.
sorun kimsede değil.
Sorunsuzlukta hayalkırıklıklarım var...

Vezgeçiyorum senden
çünkü gözyaşlarının yolu belli
Hafif bombeli vücudundan akan o yaşlar
Hangi kadere ait?
Sorma, bilsem de söylemem.
Bilinmeyeni hakediyorsun çünkü sen.

Sen,
güzel bir kaçış yolusun.
Sistemi,
      insanları,
              ve yapılanları
                       sindiremeyen bizler için.
Belki de tek kaçış yolumuz.
Ama bir borcumuz var.
Arada sırada unuttuğumuz bir borç.
O yüzden gerçekle doğrun ayrılacak günün birinde
O yüzden sen de seveceksin.

Melankolik Şiir

Ve yine,
         ve yeniden
yalnızsın Adıgüzel.
Gidenler gitmiş,
kalanlar eksik...

Hayatla Karşılaşmadan Sana Bir Öğüt

Hayat,
      taşak geçer bazen seninle.
Hem de öyle ki
taşak geçtiğini bile anlayamayacağın bir şekilde
                                         karşına geçip saatlerce sırıtır sana.

Sen,
       kaybetmek ve kazanmanın aynı gecede
                                                aynı güneşe uyandıklarını bilmezsen,
Sen,
                      anın,
                              gelecek ve geçmişten olduğunu bilerek
                                                                         sevişmezsen zamanla
Sen,
                       yok sayarsan senin için çabalayanları
                                          ve çabalamak zorunda bırakırsan
                                                           tüm melek yüzlü şeytanları
Hayat öyle bir taşak geçer seninle ki,
tokat atsa razıyımdı dersin
Ve bunu derken
                    ardından ağlayanlar da olur elbet.
Ama olmamasındansa
                     senin farketmemendir en büyük hakaret cenab-ı hakkına
ve gerisi
göz yaşları ve nice kederlere gebe bir gelecektir
özlem ve hasretle anılan.

Şahsına Yazılanlar -VI-

Bir seyyah bilir en kısa
                            ve en acısız yolu.

Ama yalnızdır.
Ama geçicidir.

Ne bir evi vardır,
         ne de bir geleceği.

Dört, Üç, Ki ve Son

Allah'a yakındır diye,
Şeytana güvenenler varmış aramızda
Ve şaka değildir ki
Bu insanlar,
Öyle ya da böyle bir zaman
Biz sadık kulların
Tanrıları olmuşlar.

Günümüz Sevişmesi

Elbet suçu yoktur kimsenin.
Mevsimi gelince aşk
                            zevk
                                  ve şahadetin
                                        nispetin ve abdestin
Ben de bir öküze dönüşebilirim.
Gerekirse ben de hayvanlar gibi sevişebilirim.
Ha,
Derseniz ki hayvanlar ulu orta sevişmez,
İnsanım der, işin içinden çıkaveririm.

Zincir Bağlanmış Boynuna, Sırtında Kırbaç

Günümüzün rüyası,
                      kadınların ağlamasıdır.
Hiddetinden "olmuyor!" diye haykırmasıdır.
Şayet onlar hep arzulayan,
              ve hep kazanandır.
Ey maymunu insandan ayıran Rab!
Yalvarırım gel de kadınlara, şu hayatı anlat!

Erkek Gözüyle Kadın Gözünden

O,     Diyor ki
         Siz!
         Yani gözleriniz,
                    ve dudaklarınız!
         Çok seversem tırnaklarınız
         Sabah karşılaşırsak yorgun bakışlarınız
         Ama kesinlikle kollarınız,
                              bacaklarınız
                              ve kasıklarınız
         Devamında da tüm iç organlarınız
             ki en başta beyniniz kalbiniz ve ciğerleriniz gelir,
         Benimsiniz!

Ben,  Diyorum ki
         İstediğiniz o güçler bizdedir.
         Gönlümüz ısınırsa verebiliriz elbette.
         Lakin, sevecek bir ruhunuz olmalı sizin de içinizde!
   

Yazı - Tura

Yazı - Tura

("Ancak yeterince kaybolabilirse bir insan keşfeder" diyenedir.)


Her şeyi elinde olan bir çocuk,
Ve zıkkım olan elinde bir bozuk para.
Dik bakarsan bu çizgi;
Onun tercihiydi,
Kaderi...
Hikayesi çizginin neresinde kaldığı yani.
Bir sorgunun kapısındaysa
Kaderi yaratan bu bozuk para
Yazı gelirse ölüm,
Tura gelirse hayat!


İnsanların bu nefret mücadelesine duyduğu nefret,
Homojen bir renk kılıyordu iyisiyle kötüsünü
Oturduğu yerden gökyüzüne bakınca
Mavi bir karanlıktı gök kubbe.
Ve yıldızlar,
Görünmüyorlardı şehirlerden.
Ama belki,
                belki beni fark ederler dedi içinden
Onlar ki karanlıktan korktukları kadar
Kuşların cıvıltılarıyla uyanmalılar.


Karşılık beklediği için her insan,
O beklemedi.
Ne kardeşler, ne aşıklar gördü
Hep sevdi,
      ama hiç sevilmedi.
Elinde hiçbir şey kalmayıncaya kadar hep verdi
Dert de etmedi aslında bunları
Hayat kurtaracaktı onu nasılsa,
      ölüm de vardı hani olmazsa.
Ama bu bilinmezlik ışığında kader,
Zehir saçıyordu umutsuz bedenine
Şimdiyse umutlu bir yolda
Elinde bir demir parayla
Kaderiyle dalga geçebiliyordu...


Sonsuzlukta yazılacaktı onun yazısı,
Sonsuzlukta yazılacaktı kader!
Hayat dediğin,
      her şeyin sonunda
                  sadece bir oyundu.
Ve o,
Bu oyunu sonuna kadar yaşamak istiyordu
Ama öte yandan da bu,
Tercihi ölüm olanlara
Bir adım yaklaşmaktı da.
Korktuğu karanlıkta ortaya çıkacaktı
Sahilde denize koşan
Zahir bir yengeç gibi..


Belkide son kez
"Şimdiyi görenler hep uyanık kalacaklar." diye düşündü.


Şimdi,
Para düşmeden eline,
En az bir kaç saniyesi var.
Hala ona ait bir kaç saniye.
Şimdi,
Para elinde.
Kader, düşündüğünden de yakın.
Avucunda bir tercih
                     bir şans.
Kaderden büyük bir inanç.
Bir tercih,
Bir hayat!


Ne zaman,
      kiminle olursa olsun,
Ölüm cevaba bir adım yaklaştırır seni.
Ama sadece bir adım!
Arafa geldiğinde
Hayat değilse elindeki
Attığın sadece bir adımdır.
O,
Patladı uçsuz bucaksız evrende bir yıldız gibi
Parladı yaşayan tüm gözlerde
Konuşuldu da bir iki gün,
Unutuldu sonra.
Şimdiyse acıtır boşa gitmiş bu ömrün yarası,
Ve çoktan kılınmıştır son rekat.
Duyulmayanların da son duasıdır,
Yazı gelirse ölüm,
Tura gelirse hayat!

Ayrılık Ertesi

Seni çok sevmiştim...
Fakat fazla naz,
     aşık usandırır derler..
Ve biliyorum,
      sen de sevmezsin son sözleri ama
Annene hürmetler!

Beş Kardeşin Hikayesi

Biz beş kardeştik en başında
En küçüğümüzü daha ana rahminde kaybettik
Sonraki ağlayamadı diye bir türlü
Sessiz sessiz küvesinde öldü
Kalan üçümüz de bunun acısıyla
Ağlaya ağlaya başladık hayata
Selim Metin ve Ben,
Yaşayacağız diye söz verdik birbirimize
Derken sabah ağardı
Ve metin aşık oldu
Genç ve heycanlıydı.
Başkası ile yaşamak uğruna
Başladı tekrar ağlamaya
Ve durduramayınca bu sefer ağlamayı
21'inde kendini boğaza attı
Şimdi görünmese de boğazda, morgda ya da mezarında
21 senelik anılarda yaşar.
Selim her hafta gitti Metin'in mezarına.
Arkasından gitmeli miyim diye düşündü hep
Ama o cesareti bulamadı kendinde
Vazgeçti düşüncesinden sarıldı hayatına
İki çocuk babası Selim 35'inde
İşte bu düşünce ile yattı yatağına
Fakat ne yazıkki kalkamadı sabaha
Adına beyin kanaması dediler de alındım
Keza aklından başkası kalmamıştı adamda...
Bugün ben,
Beyin mi, kalp mi yoksa kader mi bilmem
Ama olmayacağını bile bile
Hep ilk kardeşime özenirim
Bu yüzdendir belki de
Asla rüya görmemem.

Su Gidişe Artık Bir Dur De Be Darwin!

Kendi kendime düşünüp,
Insanın maymundan bir farkı olmalı diyorum.
Hep beraber düşünüyoruz da,
Vazgeçiyorum.

Yağmur

Gözlerinden akarken ben,
Bir kelebek düştü kardelenden
Bir şimşek çaktı göklerde
Kırmızı levhalar oynadı yerinden
Bir yağmur bastırdı yalnız tepelere.

Gözlerinden akarken ben,
"sensizlige hazırım" dediler damla damla anılar
Görünmeden kaydı tüm yıldızlar
Yeni bir macera başladı dudaklarda
Yokluğunda varlıgına hitaben

Gözlerinden akarken ben,
Sanki hic sarsılmamış gibi sarsıldı bu vucut
Hic ağlamamış gibi agladı
Sanki hic dokunmamış gibi dokundu
Yeni filizlenmis aşklara

Ve gözlerinden akarken ben,
Ben değilmişim o gözlere bakabilen
Gözlerinde yokken anladım
Gözlerinden akarken ben.

Bizi Bu Dogum Gunleri Oldurecek

Bugun dogdugum gun.
Bir cizgi daha at tahtaya
Ne sen tebesiri sucla,
       ne tebesir tahtayi suclasin
             ne de gozlerin gecmisi.
Bin bela yasadim omrumde dersin
Ama bu cizgiler bitirdi beni

Gündoğan

Sen ve ben sevgilim,
ikimiz de farkli diyarlarda
ayni gunesin dogusunu hissediyoruz.

Geceleri,
Parlak isiklar,
      sert doven notalar
             ve yalnizligin verdigi karin agrilari.

Geceleri,
Zebaniler sicak,
               diri,
               ve gebe.
Bir kelebek gibi yani
      bir tarla sicanindan ote.

Sen ve ben sevgilim,
kurtuluyoruz duvarlardan.
Sen ve ben
yoklugu yasayarak
            varligi hissediyoruz.
Gormeden,
      tatmadan
            dokunmadan seviyoruz.

Sen ve ben,
Ayni gecenin karanligina
      ayni sarki ile yumuyoruz gozlerimizi
Ve sen,
     zevk ve sefa icinde
Ben,
      zevk ve sefa derdinde
Gundogumunu mehtaba dokerek,
Farkli diyarlarda
Ayni gunesin dogusunu seyrediyoruz.

Tirat

Adalet arama hayattan.

Adalet sensin.

Her şey eline verilmiş

Gözü kara bir gidensin.

Kainat;
      uçsuz bucaksız bir boşluk,

            sonsuzluk içinde sonsuzluk yani

Tapındıgımız yıldızlar ufak, ufacık.

Insanin gelişim ikindisi bile

       en aydınlık günahlardan karanlık.

Dünyanın adetidir ki;

      bazıları sevilir,
            bazıları üzülür

Ama mavi kubbenin köleleri

Asla affetmez kendini sevmeyenleri.

Bir garip yanılgısıdır bu dünyevi hayatın

Sevmek,
      sevilmek meselesi gibi 

Yanıltsada geçmişi önce

Göstermez kara kuyruklu tiz sesini.

Insanların;
      anı yaşamak gibi temiz ve saf bir yalanı

Bütün bu yanılgıyı ortaya koyar

Çünkü bu köleler mutluluğa aldanırlar.
Bir hatalar zemzemesinden

      "Insanlık" deyip kaçıp kurtulurlar

Gözünü karartıp yaşamaya atlayanlarsa

Çakılacakları bu denizde yüzmeyi bilmezler

Ölüm sadece bir sondur

          Ve hiç bir son hiç
                                hiç bir gerçeği bitirmez.

Hayat;
      geleceği sevmez;

            yaşatmaz bilineni.

Karanlıkta var olmak, 

      bir gün aydınlığın geleceğini işaret etmez

İnsan bunu bilsede inceden inceden

Sözler ve düşünceler kifayetsiz kalır,

Hayat birden tertemiz tenini acıtır.

Yorgun, sessiz ve biçimsiz kalırsın

Ağlatır uyanılmayan sabahlara.

Yani hayat;
      geleceği sevmez. 

Sevenleri sever sadece!

Çünkü yokluk da varlık kadar vardır

Ve insan;
      bu iki münasebetsiz olgunun karanlığında yaşayan,

              ve aydınlığın, ve geleceğin parıltısını göremeden,
Umuduna sarılan bir mahlukattır.

Güçlünün Hilesi

Sussa,
O an söyleyecektim ağzıma gelen an ağır küfürleri.
Susmadı.
Ve ne ben küfrettim,
Ne de o susmadı.

Şahsına Yazılanlar -IV-

Her şeyin sonunda,

Yine biz aşıklara kalan,

Yokluğunda hissettiğimiz

Varlığında kaybettiğimiz

Bu nicezade ışık oyunları.

Şahsına Yazılanlar -III-

Dudaklarım,

Aşkı anlattığında dudaklarına.

Omuzlarından bedenine yayılan

Bir kıvılcım saracak o anki ruyalarını.

Ama aşk da insan kadar basit,

      İnsan kadar fanidir.

Ve alev alevken dünya,

Tek bir kıvılcım önemsizdir

Lakin;

Karanlık ve serin bir odada

Bu sevi,

Bir çocuğun oyuncağı oluverir.

Şahsına Yazılanlar -II-

"Güzel günler göreceğiz."

Ve nice gün batımları...

Tüm doğacaklara

Ve doğmuşlara

Gebeyiz.

Söz gelimi bir aşk,

Hayata bir perde olmuşken

Biz birer oyuncuyuz

Kendi benliğimizde

Kaybolmuşuz.

Şahsına Yazılanlar -I-

O,
Saçlarından bir gece ışığı
Kayarken gördü yaptıklarını.
Sen,
Bil ki istemesen de yerleşeceksin.
Ve yine bil ki,
Hayat terkedebildiklerinle yalvaracak sana.

Farketmezsin

Bu dünya,

      sessiz ve fani...

Hani derler ya;

Ölü yaşayanlar ile

Yaşayan ölüler sevmezlermiş birbirlerini...

Öyle dürüst,

      öyle gereksizdir bu zamanın nefesleri...

Bu dünya,

      Kendi kendine yeterdi

Yetebilirdi bir ulusa bu destan

Kuvayi Milliye Şehitleri uyanabilirdi.

Zamanında bir millet yükselirdi arşa

“Yurtta Sulh, Cihanda Sulh” uğruna...

Halbuki, şimdi...

Şimdi fasulye kokar

      On kuruşun hesabını yapan tencereler

Fasulye kokar akşamdan kalma leğenler.

Ölmeyi dileyen bu kızarmış gözler,

      Neden içmesinler ki?

Onlar,

Bir destandan,

      bir gecekondu efendisine dönüştüler...

Gerçekler hep tazedir burada

      hep acı.

Ve değişmeyenler,

Farkedilmezler!

Bu,

Bir mektuptur.

On kuruşun hesabını yapanlara.

Bir Mektup,

Onlarca yılını

Ve babalarını hatırlamayacakları çocuklarını

İki gözü iki çeşme şehit karılarıyla bırakanlara nispet yazılan.

“Tershanede ölenler uğruna

Destanlar yazılmadı mı daha?

Emekliler aç ve yoksul!

Eşkiyalar susmadı hala!

Kars, Ardahan, Erzurum korkar

Verdikleri bir çift yürek

Yenildiler törelere

Rızkımızdan da olduk sonunda.

Ordakiler bilir sen bilmezsin

İnsan, insanda gizlidir

Limanlarda mavi uçurtmalar

Merdivenlerden bir ulus akar

Farketmezsin.”

Notre Dame Tınısı

1777, Fransa.
Saldırıyorlar evsizler
Gebeler geleceğe
Doğurmaya saldırıyorlar
Eşitlik ve haysiyet uğruna

1777, Paris.
Paslı bir kılıç gibi
Avrupanın göğsünde
Ve bir meydan,
Greve!
Kimi haksızlara mezar,
Kimi haklılara dünya.

Sırat köprüsünde bir cellat,
Elinde kılıcı,
Zaman zaman tanrı olan
Bir insan.

Cellat dinle!
İndir kılıcını kemerine.
Bir mesajı var meleklerin
Musalla taşındaki
Bu roman güzeline.
Kılıcın kana doymuş,
Kılıcın konuşuyor.
Sen duymuyorsun
Fısıldıyor mahkumların kulağına
Merhamet, merhamet, merhamet!

Biliyorum,
Ayırmazdın seveni sevilenden
Sana sevmeyi öğretselerdi eğer.
Biliyorum,
Bilmiyorsun akacak kanın gizemini,
Ve üç kişinin silinmiş kaderini...

Sırtında dünyanın yükü
Rönesans'ın "sessiz" sokaklarında
Topal topal yürürdü.
Kırmızı saçları
Ve parlak bakışları
Kılıcın düştüğünde
Damarlarından oluk oluk döküldü.

Notre Dame'ın gölgesi
Sizleri üstünde şeytanın esiri
Tüm hislerin şahidiydi.
Aklanmış saçları
Ve hayatının sonbaharı
Kılıcın düştüğünde
Gözlerinin irisinde belirdi.

Paris'in kılıcıyla
Göğsünde gururun miğferi
Derinliklerinde,
Kararsız kalbi
Ve tek taraflı evliliği
Kılıcın düştüğünde
Sadık görevine yenildi.

Onlar;
Üçü birden,
Biri üçten,
Yaşamak için
Sevdiler.
Onlar;
Destan yazmak isterken
Satır satır yazılarak
Gördüler,
     istediler,
          ve sevdiler...
Onlar...

Cellat dinle!
Sana diyorum, bu hikayeyi bitirme!
Yaşamayı görmediler,
      yaşamayı öğrenmediler daha!
Aşk ve tutkuya bile yenildiler!
Cellat dinle!
Cellat hayır!
Cellat...

Unutulmayacak

Düşünsen de,

Çabalasan da,

Değişmeyecek bazı şeyler...

Mesela,

Yemyeşil bahçeler,

Dolmayacak çiçeklerle.

Sonsuz sarılıkta bir çöl,

Seraptan ötesini veremeyecek bedeviye.

O sabah dua edenler

Kavuşamayacaklar yaradanlarına,

Çünkü bir kadeh şarap alıp götürecek onları cehenneme

Sonsuzluğa, ve karanlığa sürükleyecek.

Umut kalmayacak.

Beton yuvalarından karıncalar eksilmeyecekler

Gece hayalleri hariç, herşey yasak!

Sürüler, elbet sürülecek bir gün

Ve kesilecek tüm meleyenler,

Salhaneler kapanmayacak

Salhaneler azalmayacaklar...

Bir kağıt parçası saracak dört bir yanımızı.

Bu duvarlar yıkılmayacak.

Çünkü duvarın parçası olmuşken insan

Terketmeyecek yaradan

Tuğla tuğla örülmüş bu nehri

Ve nehir alıp götürecek

Uğruna binlerce şehit verdiğimiz

Bu topraktakileri..

Bir nefesle başlayan bu hayat,

Bir nefes ile son bulacak

Arda kalanlar

Mesela ben,

      Mesela sen,

Bulmalıyız bir çare bu gidişe,

Bulmalıyız bir şey

      Unutulmayacak...

Bir Tek İlk Nefes Eksik

"Bir soru işareti ile kendini ortaya koyanlar,

başka karanlıklarda nasıl aydınlanacaklar?"

Bir tebessümün ardındaki çığlık.

Zevk dolu geceler

      Karanlık...

Aşk yok,

      o yok,

            sen yoksun.

Hüzünlü bir Mayıs bugün

Bitmişlere değil de

Geleceklere ağlıyorsun...

Unutmamak elde değil

O an,

      Hayat,

Hayat,

      O an...

Ter damlaları akar damarlardan

Yanaklar kızarmış.

Bir tebessümün ardındaki çığlık

Ruhlar aleminde her şey

      Aydınlık...

Hüzünlü bir Mayıs bugün

Martılar şarkı söyler

Martıları dinle!

Bir tebessümün ardındaki cığlık

Ve cığlıklarla gelen

      göz yaşları..

Yağmurlu bir günde deniz gibi.

Kendine kendini katıyorlar...

Ve o deniz,

Gökyüzü ile toprağı arasına almış

Gülümsüyor

      Sonbaharda,

            İlkbaharda,

                  Ve yazın.

Ama kışın o,

Gebe bir annenin rahmini aydınlatan

İlk ışık gibidir.

Sıcak,

      hayata gebe

Can yakan

      ama sade...

Normal gibi yani.

Hayat gibi...

17 Mayıs Sabahı

"internetime dokunma!"

17 Mayıs sabahı
Benim kapımı çaldılar
İçeride uzunca görmediğim ailem
Doğduğum,
      yaşadığım,
            sevdiğim...
Ben,
bir resimmişim eskiden
Ve bir korku geçmişten
17 Mayıs sabahı
Sözlerimi çaldım kendimden.

Sözlerimi söyleyemezsin,
Sözler benim!
Olmuş ve olacak,
Her şey benim!
Hiç susmayacakmış gibi konuşmak!
Ve tüm konuşanlarla beraber
Sessizliğe kapılmak...

Orası,
Öyle bir yerdir ki
Bir öğleden sonra vardiyasında
Sonsuz renklerin kavurduğu
Sessiz bir dünya
Yüzünü iblislere çevirmiş
      bir araf.
Bu dünyada sen
      ve ben,
Ve diğer tüm konuşanlar,
Ailelerimizi düşünerek
Sözlerin sessizliğinde
Aydınlığın karanlığını yaşıyoruz.

Küfürlü Şiir

Herkeste olan değersizdir dediler.

Her kadında olanı, demediler.

Deselerdi diyemezlerdi...

Her erkekte olanı, yiyemezlerdi.

03.05.11

Beklenmeyen bir müsibet,
Bir kısmet...
Loş kokan,
Klorak kokan bir oda
Söylenmeye, ve söylenecek tüm sözlere
Yeminler kadar arsız bu dünya

Sorgusuz sualsiz bu yüzündeki simil
Gece karanlığındaki
Bir ıslık
Ve hiç sönmeyecek olanın ışığı
İnsan, ve günahı kadar aptal bu dünya

Fikir ve vicdan meselesidir aslında
Kiminin olması, olmaması
Ya da bir üst benlik patlamasıdır da
Serimlerdeki libido kadar naif bu dünya

Bu dünya,
Şu dünya,
Öteki dünya,
Ve diğer tüm dünyalar...
İnsan kadar berbat,
İnsan kadar haklılar...

Tecrübe Üzerine

Bu din-i şehvet medeniyetinde hüsnü ziyandık
Sevinin tevellütunde üryan, ölümünde mazhardık.

Gül Fidanı

Sararmış bir sonbahar ağacından

Yemyeşil dünyaya bakanlar tamam

Yapraklardan görülmez kıpkırmızı

Toprağa düşmüş bir gül fidanı

Yurt arar güneşlerin batışına 

Ay ve mehtap aydınlatır sabahı

Yakamoz ışığında kıpkırmızı

Denize düşmüş bir gül fidanı

Lodosla beraber nefi bir hisle

Teninde bir annenin çığlıkları

Ve gökyüzünde kıpkırmızı

Mavi kubbede bir gül fidanı

Fikri ve vicdanı hür bir vatanda

Sözlerle kaplanmış yalnızlıkları

Gizli emellerde kıpkırmızı

Fikirlerde kalmış bir gül fidanı

Yaradanın ilk ahiret gününde

Şanla yazılmış kaderin günahı

Kan gibi ellerinde kıpkırmızı

Sabah pusunda bir gül fidanı

Onlar doğacak yeni fidanlara

Bahşedecekleri sonsuz ışıkta

Cehennem renginde kıpkırmızı

Cenneti andıran bir gül fidanı

Döngü

Sevgilim,
Seni her gördüğümde
İçimden bir ses
      -Hem de en yumuşağı-
Sarıl kollarına,
Hisset sıcaklığını diyor.
Biliyorum.
Geçmiş,
Ruhumuzdan arınmış olsa,
Ve senle ben
Hatırlamasak gözyaşlarımızı severken
Belki de,
Biraz sonra eriyeceğiz
Bu yorgun kaldırım taşında.
Ama;
Sen,
Aşkın güneşinde
Oradan oraya atlayan
      Su.
Ben
Her sonbaharda seni bekleyen
      Toprak.
Yazlarım kurak senden uzakta
Ve kışlarım,
Senin fırtınalarına örtülü.
Bir döngüye kurban gitmiş aşkımız
Asla kavuşamayacağız,
      ,Belkide,
Ama yolumuzu gözleyerek
Kimi fidanlara hayat
Kimi dünyalara yağmur olacağız.

Gerçektir

Uyandım.
Yedim, içtim.
Yürüdüm, koştum.
Bindim, sürdüm.
İndim, çalıştım.
Bitti, kalktım.
Bindim, sürdüm.
İndim, içtim.
Gördüm, kestim.
Sustun, beğendim
Gittim, geldim.
Aldım, sattım
Sattım, aldım.
Bindim, gittim.
İndim, yattım.
Geldim, gittim.
Uyandım, kaçtım.

Baba Evindeki Kız

O, hayati boyunca
Beyaz atli prensini bekledi
Yillar sonra
Baba evinde
Kara atli bir suvari geldi
Genc kiz kaderinden habersiz
En azindan bir ati var diye
Sevdi.

Bir Aşkın Hikayesi

Bir kız vardı
Adı diyelim ki Ayşe
Ayşe sevdi, sevdi, sevdi
Sevdi kalbince
Sevdi karşılık beklemeden
Sevdi ruhunu terkedecekleri
Ve tüm geçmişe rağmen
Tek bir damla gözyaşı dökmedi
Gururlu, saf ve savruktu
Gözlerinden akanları
Mendillerinde kuruttu
...
...
...
Yağmurlu bir akşamda
Çığlık atarcasına haykırdı
"Sen, sen varsan eğer,
Sen, sen sensen eğer,
Sen, sen geleceksen eğer,
En önce kalbinle gel.
Keza karnım kaldırmıyor artık.
Çünkü ben,
Gözleriyle
Sözleriyle
Ve isimleriyle gelenleri gördüm
Sen, kalbinle gel bir an önce
Seveyim ben de seni kalbimle
Seveyim karşılık beklemeden
Gözyaşlarım akmasın
Gelecek ol benim için
Yaz akşamları sevişelim
Bir Eylül sabahı beraber ölelim."
...
...
...

Bütün

Önce,
Sen sendin
Ben ben.
Biz biz olunca,
Sen ben oldun
Ben sen.
Sonra,
Sen beni aradın
Ben seni.
Biz bizde kalmayınca,
Sen bende kaldın
Ben sende.

Zamanı Gelince

Kapatıp kepenkleri gitmeli buralardan
Tüm suratları ve düşüncelerini terketmeli
Yalanlarla dolu gerçekleri,
Ve gerçeklerle dolu yalanları ardında bırakıp
Ölüme, sensiz olmaz dedirtmeli...

Öngörülemeyen

Geldi,

Seni ona,

Ona seni yerdi.

Başı ve sonu gösterdi.

Başlamayan hikayenin,

Sonu başsız,

Başı sonsuz kaldı.

Yozlaşma

Bedenindeki gücü takrir edememişse Asuman'a yaradan, 
Neye yarar Ademlerin bu şan-ı hikmet dansı.

Kendi

Yalanların karanlığında bir çocuk
Elinde feneri, bir ışık için çabalıyor.
Soruların arkasında gizlice saklanmış
Verilecek cevaplardan korkuyor

Küçük çocuk dinle!
Kurtulmak gözlerden
Ve bileklerindeki zincirlerinden
Zordur ve emek ister.
Işık bazen tek çare gibi görünse de
Aynalardır aslında
Bize bizi gösteren.

Erkek ile Kadının Oyunu

Tanrı ol dedi

Ve oldu Adem

Elinde çiçeklerle

Bekledi Havva’yı

Havva,

Tanrıya rağmen uyandı

Ölümlerden kaçtı

Bir melek oldu

Dünya’ya vardı

Etrafına baktı

Şöylece bir güldü

Yüzündeki tebessümü

İlk kez Adem gördü

Yüzyıllarca sürecek aşk

Bir ilhama dönüştü

Alev alevken dünya

Soğuyup büzüldü

Onlar için canlandı

Yeşillere büründü

Zebanili cehennemden

İki oda bir cennete dönüştü

Yeşillerin içinden

Kırmızı bir elmanın altında

Onlar için

Yasak duvar örüldü

Yaradan dediki Adem’e

Kavuşacaksın sevdiğine

Uyarsan söylediklerime

Adem güvendi yaratana

Durdu olduğu yerde

Ama Havva acıktı

Tanrı onlara her şeyi vermişti

O yine de elmayı istedi

Adem bunu duyunca

Gururuna yenildi

Sevdiğini reddetti

Adem Havva ile evliydi ama

Hava için Adem’ler seyreldi

Ve Juliet için ölen Romeo’nun,

Dağları delen Kerem’in babası

Korktu eşini kaybetmekten

Sindiremedi basitleşmeyi

Kudurdu kibirinden

Cennet Meleksiz olmaz dedi

Kopardı elmayı dalından

Sevdiğine yedirdi

Yaradan ihaneti görünce

Hiddetinden delirdi

Sanır mısınız ceza ikisineydi

Adem aşkı uğruna

Gerçekleri sindirdi

Yaradana tek suçlu

Kendini gösterdi

Yaradan olanları anladı

Ademi cezalandırmalıydı

Onlardan gizli oğullarına

Gerçekleri fısıldadı

Aşk dedi

Sizin tek zayıf noktanız olacak

Ve ayağınızdaki yılan

Havva’ların karşısında

Sizi kalbinden sokacak

Yüzyıllarca sürecek oyunun

Ateşi erken söndü

Gerçekleri bir tek

Ağaçtaki elmayla
Topraktaki yılan gördü

Oyun

Günün kadınları
Günün erkeklerine ulaşmak için
yapmaları gerekenin
Sadece soyunmak olduğunu anladıklarında
Günün erkekleri
çıplak bedenlere gözlerini kapamış

Günün erkekleri kadınların istediğini
Soyunduklarında anladıklarından
Sözlerin gizli hicaplarına saklanmış

Günün kadınları gerçek yemleri
Sözün ardındakileri farkedince
Gözlerin, efsanelerin ardına saklanmışlar
Günün erkekleri efsanelerden uzakmışlar

Günün erkekleri efsanelere ulaşamayınca
Günün kadınları yalnız kalmış
Bazı kadınlar saklandıkları yerlerden çıkınca
Oyun bozulmuş
Kadınlar soyunmuş
Erkekler kazanmış

Erkek Suratlı Kız

Yirmidördünde genç bir kız
Yılların yarattıklarının ardından
Neden diye
Derin bir iç geçiriyordu

Sorguluyordu hayatı
Bir yerlerde hata yapmıştı
Hep aradığını bulamadığı gibi
Buldukları da başkalarını arıyordu

Temizdi yüreği
Konuşmasını biliyordu.
Gözleri hariç her yeri
Ustalıkla yalan söylüyordu

Erkek gibi kızdı anlayacağınız
Erkek gibi bir gönlü vardı
Bir herkesi aramıyordu
Herkesden birini arıyordu

Erkek suratlı kız çok ağladı
Unuttu aradığı gerçeği
Vucudunun yalanlarına inandı
Gidilecek tek yer,
İlk başladığı noktaydı

Erkek suratlı kızlar
Ne yaşadıklarını iyi biliyorlar
Ama aşk,
Bilmeden yaşananların oyunu..

Erkek suratlı kızlar
Bildiklerini arıyorlar
Ama aşk,
Bilmeden bulunanların oyunu...