Tanrı ol dedi
Ve oldu Adem
Elinde çiçeklerle
Bekledi Havva’yı
Havva,
Tanrıya rağmen uyandı
Ölümlerden kaçtı
Bir melek oldu
Dünya’ya vardı
Etrafına baktı
Şöylece bir güldü
Yüzündeki tebessümü
İlk kez Adem gördü
Yüzyıllarca sürecek aşk
Bir ilhama dönüştü
Alev alevken dünya
Soğuyup büzüldü
Onlar için canlandı
Yeşillere büründü
Zebanili cehennemden
İki oda bir cennete dönüştü
Yeşillerin içinden
Kırmızı bir elmanın altında
Onlar için
Yasak duvar örüldü
Yaradan dediki Adem’e
Kavuşacaksın sevdiğine
Uyarsan söylediklerime
Adem güvendi yaratana
Durdu olduğu yerde
Ama Havva acıktı
Tanrı onlara her şeyi vermişti
O yine de elmayı istedi
Adem bunu duyunca
Gururuna yenildi
Sevdiğini reddetti
Adem Havva ile evliydi ama
Hava için Adem’ler seyreldi
Ve Juliet için ölen Romeo’nun,
Dağları delen Kerem’in babası
Korktu eşini kaybetmekten
Sindiremedi basitleşmeyi
Kudurdu kibirinden
Cennet Meleksiz olmaz dedi
Kopardı elmayı dalından
Sevdiğine yedirdi
Yaradan ihaneti görünce
Hiddetinden delirdi
Sanır mısınız ceza ikisineydi
Adem aşkı uğruna
Gerçekleri sindirdi
Yaradana tek suçlu
Kendini gösterdi
Yaradan olanları anladı
Ademi cezalandırmalıydı
Onlardan gizli oğullarına
Gerçekleri fısıldadı
Aşk dedi
Sizin tek zayıf noktanız olacak
Ve ayağınızdaki yılan
Havva’ların karşısında
Sizi kalbinden sokacak
Yüzyıllarca sürecek oyunun
Ateşi erken söndü
Gerçekleri bir tek
Ağaçtaki elmayla
Topraktaki yılan gördü
Topraktaki yılan gördü