Güçlünün Hilesi

Sussa,
O an söyleyecektim ağzıma gelen an ağır küfürleri.
Susmadı.
Ve ne ben küfrettim,
Ne de o susmadı.

Şahsına Yazılanlar -IV-

Her şeyin sonunda,

Yine biz aşıklara kalan,

Yokluğunda hissettiğimiz

Varlığında kaybettiğimiz

Bu nicezade ışık oyunları.

Şahsına Yazılanlar -III-

Dudaklarım,

Aşkı anlattığında dudaklarına.

Omuzlarından bedenine yayılan

Bir kıvılcım saracak o anki ruyalarını.

Ama aşk da insan kadar basit,

      İnsan kadar fanidir.

Ve alev alevken dünya,

Tek bir kıvılcım önemsizdir

Lakin;

Karanlık ve serin bir odada

Bu sevi,

Bir çocuğun oyuncağı oluverir.

Şahsına Yazılanlar -II-

"Güzel günler göreceğiz."

Ve nice gün batımları...

Tüm doğacaklara

Ve doğmuşlara

Gebeyiz.

Söz gelimi bir aşk,

Hayata bir perde olmuşken

Biz birer oyuncuyuz

Kendi benliğimizde

Kaybolmuşuz.

Şahsına Yazılanlar -I-

O,
Saçlarından bir gece ışığı
Kayarken gördü yaptıklarını.
Sen,
Bil ki istemesen de yerleşeceksin.
Ve yine bil ki,
Hayat terkedebildiklerinle yalvaracak sana.

Farketmezsin

Bu dünya,

      sessiz ve fani...

Hani derler ya;

Ölü yaşayanlar ile

Yaşayan ölüler sevmezlermiş birbirlerini...

Öyle dürüst,

      öyle gereksizdir bu zamanın nefesleri...

Bu dünya,

      Kendi kendine yeterdi

Yetebilirdi bir ulusa bu destan

Kuvayi Milliye Şehitleri uyanabilirdi.

Zamanında bir millet yükselirdi arşa

“Yurtta Sulh, Cihanda Sulh” uğruna...

Halbuki, şimdi...

Şimdi fasulye kokar

      On kuruşun hesabını yapan tencereler

Fasulye kokar akşamdan kalma leğenler.

Ölmeyi dileyen bu kızarmış gözler,

      Neden içmesinler ki?

Onlar,

Bir destandan,

      bir gecekondu efendisine dönüştüler...

Gerçekler hep tazedir burada

      hep acı.

Ve değişmeyenler,

Farkedilmezler!

Bu,

Bir mektuptur.

On kuruşun hesabını yapanlara.

Bir Mektup,

Onlarca yılını

Ve babalarını hatırlamayacakları çocuklarını

İki gözü iki çeşme şehit karılarıyla bırakanlara nispet yazılan.

“Tershanede ölenler uğruna

Destanlar yazılmadı mı daha?

Emekliler aç ve yoksul!

Eşkiyalar susmadı hala!

Kars, Ardahan, Erzurum korkar

Verdikleri bir çift yürek

Yenildiler törelere

Rızkımızdan da olduk sonunda.

Ordakiler bilir sen bilmezsin

İnsan, insanda gizlidir

Limanlarda mavi uçurtmalar

Merdivenlerden bir ulus akar

Farketmezsin.”

Notre Dame Tınısı

1777, Fransa.
Saldırıyorlar evsizler
Gebeler geleceğe
Doğurmaya saldırıyorlar
Eşitlik ve haysiyet uğruna

1777, Paris.
Paslı bir kılıç gibi
Avrupanın göğsünde
Ve bir meydan,
Greve!
Kimi haksızlara mezar,
Kimi haklılara dünya.

Sırat köprüsünde bir cellat,
Elinde kılıcı,
Zaman zaman tanrı olan
Bir insan.

Cellat dinle!
İndir kılıcını kemerine.
Bir mesajı var meleklerin
Musalla taşındaki
Bu roman güzeline.
Kılıcın kana doymuş,
Kılıcın konuşuyor.
Sen duymuyorsun
Fısıldıyor mahkumların kulağına
Merhamet, merhamet, merhamet!

Biliyorum,
Ayırmazdın seveni sevilenden
Sana sevmeyi öğretselerdi eğer.
Biliyorum,
Bilmiyorsun akacak kanın gizemini,
Ve üç kişinin silinmiş kaderini...

Sırtında dünyanın yükü
Rönesans'ın "sessiz" sokaklarında
Topal topal yürürdü.
Kırmızı saçları
Ve parlak bakışları
Kılıcın düştüğünde
Damarlarından oluk oluk döküldü.

Notre Dame'ın gölgesi
Sizleri üstünde şeytanın esiri
Tüm hislerin şahidiydi.
Aklanmış saçları
Ve hayatının sonbaharı
Kılıcın düştüğünde
Gözlerinin irisinde belirdi.

Paris'in kılıcıyla
Göğsünde gururun miğferi
Derinliklerinde,
Kararsız kalbi
Ve tek taraflı evliliği
Kılıcın düştüğünde
Sadık görevine yenildi.

Onlar;
Üçü birden,
Biri üçten,
Yaşamak için
Sevdiler.
Onlar;
Destan yazmak isterken
Satır satır yazılarak
Gördüler,
     istediler,
          ve sevdiler...
Onlar...

Cellat dinle!
Sana diyorum, bu hikayeyi bitirme!
Yaşamayı görmediler,
      yaşamayı öğrenmediler daha!
Aşk ve tutkuya bile yenildiler!
Cellat dinle!
Cellat hayır!
Cellat...

Unutulmayacak

Düşünsen de,

Çabalasan da,

Değişmeyecek bazı şeyler...

Mesela,

Yemyeşil bahçeler,

Dolmayacak çiçeklerle.

Sonsuz sarılıkta bir çöl,

Seraptan ötesini veremeyecek bedeviye.

O sabah dua edenler

Kavuşamayacaklar yaradanlarına,

Çünkü bir kadeh şarap alıp götürecek onları cehenneme

Sonsuzluğa, ve karanlığa sürükleyecek.

Umut kalmayacak.

Beton yuvalarından karıncalar eksilmeyecekler

Gece hayalleri hariç, herşey yasak!

Sürüler, elbet sürülecek bir gün

Ve kesilecek tüm meleyenler,

Salhaneler kapanmayacak

Salhaneler azalmayacaklar...

Bir kağıt parçası saracak dört bir yanımızı.

Bu duvarlar yıkılmayacak.

Çünkü duvarın parçası olmuşken insan

Terketmeyecek yaradan

Tuğla tuğla örülmüş bu nehri

Ve nehir alıp götürecek

Uğruna binlerce şehit verdiğimiz

Bu topraktakileri..

Bir nefesle başlayan bu hayat,

Bir nefes ile son bulacak

Arda kalanlar

Mesela ben,

      Mesela sen,

Bulmalıyız bir çare bu gidişe,

Bulmalıyız bir şey

      Unutulmayacak...