Yazı - Tura

Yazı - Tura

("Ancak yeterince kaybolabilirse bir insan keşfeder" diyenedir.)


Her şeyi elinde olan bir çocuk,
Ve zıkkım olan elinde bir bozuk para.
Dik bakarsan bu çizgi;
Onun tercihiydi,
Kaderi...
Hikayesi çizginin neresinde kaldığı yani.
Bir sorgunun kapısındaysa
Kaderi yaratan bu bozuk para
Yazı gelirse ölüm,
Tura gelirse hayat!


İnsanların bu nefret mücadelesine duyduğu nefret,
Homojen bir renk kılıyordu iyisiyle kötüsünü
Oturduğu yerden gökyüzüne bakınca
Mavi bir karanlıktı gök kubbe.
Ve yıldızlar,
Görünmüyorlardı şehirlerden.
Ama belki,
                belki beni fark ederler dedi içinden
Onlar ki karanlıktan korktukları kadar
Kuşların cıvıltılarıyla uyanmalılar.


Karşılık beklediği için her insan,
O beklemedi.
Ne kardeşler, ne aşıklar gördü
Hep sevdi,
      ama hiç sevilmedi.
Elinde hiçbir şey kalmayıncaya kadar hep verdi
Dert de etmedi aslında bunları
Hayat kurtaracaktı onu nasılsa,
      ölüm de vardı hani olmazsa.
Ama bu bilinmezlik ışığında kader,
Zehir saçıyordu umutsuz bedenine
Şimdiyse umutlu bir yolda
Elinde bir demir parayla
Kaderiyle dalga geçebiliyordu...


Sonsuzlukta yazılacaktı onun yazısı,
Sonsuzlukta yazılacaktı kader!
Hayat dediğin,
      her şeyin sonunda
                  sadece bir oyundu.
Ve o,
Bu oyunu sonuna kadar yaşamak istiyordu
Ama öte yandan da bu,
Tercihi ölüm olanlara
Bir adım yaklaşmaktı da.
Korktuğu karanlıkta ortaya çıkacaktı
Sahilde denize koşan
Zahir bir yengeç gibi..


Belkide son kez
"Şimdiyi görenler hep uyanık kalacaklar." diye düşündü.


Şimdi,
Para düşmeden eline,
En az bir kaç saniyesi var.
Hala ona ait bir kaç saniye.
Şimdi,
Para elinde.
Kader, düşündüğünden de yakın.
Avucunda bir tercih
                     bir şans.
Kaderden büyük bir inanç.
Bir tercih,
Bir hayat!


Ne zaman,
      kiminle olursa olsun,
Ölüm cevaba bir adım yaklaştırır seni.
Ama sadece bir adım!
Arafa geldiğinde
Hayat değilse elindeki
Attığın sadece bir adımdır.
O,
Patladı uçsuz bucaksız evrende bir yıldız gibi
Parladı yaşayan tüm gözlerde
Konuşuldu da bir iki gün,
Unutuldu sonra.
Şimdiyse acıtır boşa gitmiş bu ömrün yarası,
Ve çoktan kılınmıştır son rekat.
Duyulmayanların da son duasıdır,
Yazı gelirse ölüm,
Tura gelirse hayat!