Yol

İçimdeki ağırlık
                 damarlarımda.
Sırtımdan yayılıyor tüm vücuduma
Doğruyu ve yanlışı seçmek zor!
Bir sorumluluk gibi bu,
      bir hata.

Içimdeki ağırlık,
sorguladıkça ağırlaşıyor
                               acıtıyor canımı.
Sanki dalga geçermiş gibi fark etmemem
sanki ayıpmış gibi gözlerimi kapamak
aldatıyor günahların en büyüğüne.

Ayrılık olmaz diyorum.
Ayrılıklar acıtıyor.
Ölum desen, o da bir ayrılık
      vazgeçiyorum.
Neşe mi keder mi o bile belli değil
Sevgi değil ama hissediyorum
Ellerimde bu acı
Bir pişmanlıktan çok,
bir hata!

Öyle kaybolmuşum ki karanlıkta,
öyle yorgunum, öyle bitkinim ki anlatamam.
Anlatmaların anlayacakları yok!
Kollarımdan tutup çeken bu şeytan değil.
Kaybetmenin mutluluğuna inanmışım
Bu ne günah ne de haram
Doğru bir yolda yanlışlarla karşılaşmışım
Şimdi gelsen de anlatamam.

Bir bağımlılık gibi yalnızlık damalarımda,
Yapışmış!
Varlığını bilip de öğrenmemek gibi.
Küvözde bir bebeğin yaşamayı seçmesi,
Ya da sıcak bir çorba gibi sonbaharda
beni kendi gecikmiş sonuma hazırlıyor.

Yapraklar dökülüyor ormanımda
Ağaçların kesilmiş bedenleri yerlerde
Bir rüzgar var yüzüme esen,
                                  bir meltem!
Biliyorum ölüm de, zaman da ilaç değil bu bedenlere
ama bu meltem denize işaret.
Yürü be oğlum,
yol da bir cevaptır,
ha gayret!