Notre Dame Tınısı

1777, Fransa.
Saldırıyorlar evsizler
Gebeler geleceğe
Doğurmaya saldırıyorlar
Eşitlik ve haysiyet uğruna

1777, Paris.
Paslı bir kılıç gibi
Avrupanın göğsünde
Ve bir meydan,
Greve!
Kimi haksızlara mezar,
Kimi haklılara dünya.

Sırat köprüsünde bir cellat,
Elinde kılıcı,
Zaman zaman tanrı olan
Bir insan.

Cellat dinle!
İndir kılıcını kemerine.
Bir mesajı var meleklerin
Musalla taşındaki
Bu roman güzeline.
Kılıcın kana doymuş,
Kılıcın konuşuyor.
Sen duymuyorsun
Fısıldıyor mahkumların kulağına
Merhamet, merhamet, merhamet!

Biliyorum,
Ayırmazdın seveni sevilenden
Sana sevmeyi öğretselerdi eğer.
Biliyorum,
Bilmiyorsun akacak kanın gizemini,
Ve üç kişinin silinmiş kaderini...

Sırtında dünyanın yükü
Rönesans'ın "sessiz" sokaklarında
Topal topal yürürdü.
Kırmızı saçları
Ve parlak bakışları
Kılıcın düştüğünde
Damarlarından oluk oluk döküldü.

Notre Dame'ın gölgesi
Sizleri üstünde şeytanın esiri
Tüm hislerin şahidiydi.
Aklanmış saçları
Ve hayatının sonbaharı
Kılıcın düştüğünde
Gözlerinin irisinde belirdi.

Paris'in kılıcıyla
Göğsünde gururun miğferi
Derinliklerinde,
Kararsız kalbi
Ve tek taraflı evliliği
Kılıcın düştüğünde
Sadık görevine yenildi.

Onlar;
Üçü birden,
Biri üçten,
Yaşamak için
Sevdiler.
Onlar;
Destan yazmak isterken
Satır satır yazılarak
Gördüler,
     istediler,
          ve sevdiler...
Onlar...

Cellat dinle!
Sana diyorum, bu hikayeyi bitirme!
Yaşamayı görmediler,
      yaşamayı öğrenmediler daha!
Aşk ve tutkuya bile yenildiler!
Cellat dinle!
Cellat hayır!
Cellat...