Farketmezsin

Bu dünya,

      sessiz ve fani...

Hani derler ya;

Ölü yaşayanlar ile

Yaşayan ölüler sevmezlermiş birbirlerini...

Öyle dürüst,

      öyle gereksizdir bu zamanın nefesleri...

Bu dünya,

      Kendi kendine yeterdi

Yetebilirdi bir ulusa bu destan

Kuvayi Milliye Şehitleri uyanabilirdi.

Zamanında bir millet yükselirdi arşa

“Yurtta Sulh, Cihanda Sulh” uğruna...

Halbuki, şimdi...

Şimdi fasulye kokar

      On kuruşun hesabını yapan tencereler

Fasulye kokar akşamdan kalma leğenler.

Ölmeyi dileyen bu kızarmış gözler,

      Neden içmesinler ki?

Onlar,

Bir destandan,

      bir gecekondu efendisine dönüştüler...

Gerçekler hep tazedir burada

      hep acı.

Ve değişmeyenler,

Farkedilmezler!

Bu,

Bir mektuptur.

On kuruşun hesabını yapanlara.

Bir Mektup,

Onlarca yılını

Ve babalarını hatırlamayacakları çocuklarını

İki gözü iki çeşme şehit karılarıyla bırakanlara nispet yazılan.

“Tershanede ölenler uğruna

Destanlar yazılmadı mı daha?

Emekliler aç ve yoksul!

Eşkiyalar susmadı hala!

Kars, Ardahan, Erzurum korkar

Verdikleri bir çift yürek

Yenildiler törelere

Rızkımızdan da olduk sonunda.

Ordakiler bilir sen bilmezsin

İnsan, insanda gizlidir

Limanlarda mavi uçurtmalar

Merdivenlerden bir ulus akar

Farketmezsin.”