Tirat

Adalet arama hayattan.

Adalet sensin.

Her şey eline verilmiş

Gözü kara bir gidensin.

Kainat;
      uçsuz bucaksız bir boşluk,

            sonsuzluk içinde sonsuzluk yani

Tapındıgımız yıldızlar ufak, ufacık.

Insanin gelişim ikindisi bile

       en aydınlık günahlardan karanlık.

Dünyanın adetidir ki;

      bazıları sevilir,
            bazıları üzülür

Ama mavi kubbenin köleleri

Asla affetmez kendini sevmeyenleri.

Bir garip yanılgısıdır bu dünyevi hayatın

Sevmek,
      sevilmek meselesi gibi 

Yanıltsada geçmişi önce

Göstermez kara kuyruklu tiz sesini.

Insanların;
      anı yaşamak gibi temiz ve saf bir yalanı

Bütün bu yanılgıyı ortaya koyar

Çünkü bu köleler mutluluğa aldanırlar.
Bir hatalar zemzemesinden

      "Insanlık" deyip kaçıp kurtulurlar

Gözünü karartıp yaşamaya atlayanlarsa

Çakılacakları bu denizde yüzmeyi bilmezler

Ölüm sadece bir sondur

          Ve hiç bir son hiç
                                hiç bir gerçeği bitirmez.

Hayat;
      geleceği sevmez;

            yaşatmaz bilineni.

Karanlıkta var olmak, 

      bir gün aydınlığın geleceğini işaret etmez

İnsan bunu bilsede inceden inceden

Sözler ve düşünceler kifayetsiz kalır,

Hayat birden tertemiz tenini acıtır.

Yorgun, sessiz ve biçimsiz kalırsın

Ağlatır uyanılmayan sabahlara.

Yani hayat;
      geleceği sevmez. 

Sevenleri sever sadece!

Çünkü yokluk da varlık kadar vardır

Ve insan;
      bu iki münasebetsiz olgunun karanlığında yaşayan,

              ve aydınlığın, ve geleceğin parıltısını göremeden,
Umuduna sarılan bir mahlukattır.